achtergrond

EVEN SCHRIKKEN

Beste Golfvrienden afgelopen weken was ik even behoorlijk van slag. Na een bezoek aan mijn huisarts werd ik door hem doorgestuurd naar het ziekenhuis in Hoorn omdat ik een gezwel onder mijn linker kaak had. Nadat er een MRI scan was gemaakt, die niet zo positief was, werd er een punctie afgenomen. Na zeven dagen kwam de uitslag dat het een tumor was die zo snel mogelijk moest worden verwijderd voor dat hij kwaadaardig werd. Omdat ik nog nooit eerder in mijn leven naar het ziekenhuis heb gemoeten, moest er toch wel het één en ander geregeld worden i.v.m. mijn blindheid. Positief was wel dat de anesthesist zei dat ik conditioneel 100% was, en me geen zorgen hoefde te maken:  “Gewoon even een dutje van een uur of vijf, en dan is alles voorbij”. Zowel de gesprekken met de artsen als met de anesthesist mocht ik opnemen zodat ik thuis nog even rustig alles voor mijzelf op een rijtje kon zetten. Echter wel met de toezegging dat ik dit niet op facebook mocht zetten, waarop ik antwoordde dat ik dit kon garanderen tot de drempel van het ziekenhuis😊. 12 maart is het zo ver, en ik begin toch wel wat nerveus te worden nu het zo dichtbij komt, maar goed ik ben en blijf positief en hou u op de hoogte.

Dit heeft natuurlijk ook gevolgen voor mijn golfen, en de eerste wedstrijd eind maart heb ik afgezegd. Ik hoop wel dat ik snel herstel, want ondanks dit akkevietje ga ik momenteel als een trein en is elke training voor mij een feest. Voor het eerst in mijn golfleven zijn we bezig met het opvoeren van mijn swingsnelheid met als resultaat voor mij ongekende afstanden, met name met mijn houten 3 en driver.  Mijn professionals spreken van een exceptionele verbetering, en ik heb voor het eerst van mijn leven tegen het net van de drivingrange van de Goyer geslagen. Ook het pitchen vanaf elke positie, zoals up en downhill, gaat met sprongen vooruit waardoor ik rondom de green meer mogelijkheden krijg om te scoren.

Afgelopen week heb ik na de training op de drivingrange met Jan Maarten Nijhoff nog even vijf holes gelopen op de grote baan van de Goyer en werden wij ingehaald door Nathan Groot (hc 6), één van de beste jeugdspelers van de Goyer. Jan Maarten vroeg hem of hij het leuk zou vinden om onze laatste hole (een par 3) samen te spelen. Dat vond hij geen probleem, en zo geschiedde. Nathan maakte met zijn vingers in zijn neus een par, en ik een bogey, voor ons beiden een goed resultaat. Nathan en ik vonden het beiden een leuke ervaring en hebben afgesproken van de zomer een keer samen te spelen. Met name dat ik 100% blind ben geboren vond hij heel erg bijzonder. Bedankt voor het spelen Nathan, en ik verheug mij al op onze ronde samen deze zomer.

Door het natte weer train ik nu meer op de Goyer (zandgrond) dan op de Westfriese (kleigrond), wat ook betekent dat ik meer te maken heb met de horeca faciliteiten van De Goyer. Nou mensen, wat word ik daar enorm verwend. Maar niet alleen ik hoor, ook de leden en alle andere gasten worden met alle egards behandeld. Bij deze dan ook mijn complimenten aan Frank van den Berg en zijn staf (Michel, Henry, Nick, lisa, Lidewij, Thomas, Fleur, Nienke, Ilayda en Jeffrey). De klantvriendelijkheid en service is daar TOP mensen, en het is er ook nog gezellig. De keuken is van een hoog gehalte en het is iedere keer weer genieten om daar te zijn.

Zo lieve golfvrienden, u bent weer op de hoogte van wat er momenteel allemaal bij mij speelt, en volgende keer hoort u hoe ik de operatie ben doorgekomen.

Dus, tot de volgende keer, en hou de bal in de baan,

Ronald Boef